Thuis is waar m’n rugzak staat

Althans voorlopig.

6 maanden geleden ondertussen werden de verhuisdozen op zolder gezet, namen we afscheid en stapten we met onze rugzak het vliegtuig op om te beginnen aan ons groot, langverwacht avontuur.

Zwart op wit

Het leek me een leuke uitdaging neer te schrijven hoe dat nu eigenlijk voelt, zo een rondreis maken gedurende langere tijd. Online vind je tenslotte eindeloos veel blogs met to do’s voor alle landen ter wereld, wat je niet mag vergeten in te pakken, waar je moet gaan eten, slapen, enz. maar nergens vind je waaraan je je nu eigenlijk gevoelsmatig kan verwachten en hoe je je daarop voorbereidt. Uiteraard is dit voor iedereen anders, maar ik vermoed dat het er ook mee te maken heeft dat het onwaarschijnlijk moeilijk is om in woorden te omschrijven wat je hier allemaal ziet, voelt, leert en denkt. Vergeef me dus als het uitloopt op een chaotisch boeltje gedachten…

Over dromen en doen

Hoewel ik er altijd al van droomde om een verre, lange reis te maken, vroeg ik me voor onze reis soms wel eens af of ik er wel voor in de wieg gelegd was om zo lang zo ver weg van huis te zijn. Ik was tenslotte nog nooit langer dan 3 weken weggeweest. Gelukkig lukt dat tot hiertoe, mits enkele emo-momentjes, redelijk vlotjes. Cuba, Nicaragua, Bolivia, Peru en nu Brazilië, in elk land maakten we elk kamertje (dat zijn er 77 tot hiertoe) zoveel mogelijk tot ons thuis. De pittigste momenten zijn die wanneer je afscheid moet nemen van vrienden die je zijn komen bezoeken, je vrienden of familie allemaal gezellig samen zien op foto, film of via Facetime of de ochtenden waarop je wakker wordt en je eigenlijk gewoon even heel graag thuis zou willen zijn. Laten we deze de keerzijde van de medaille noemen en gelukkig kan ik garanderen dat de voorzijde degene is die veruit het hardste blinkt.

Als dit het leven is dat je leidt, als je met je voeten in het zand zit of je staat op de top van een berg of aan de voet van een waterval…dan denk ik meestal 2 dingen: 1) ik ben zó blij dat we dit aan het doen zijn en 2) ik wou dat ik iedereen zo ver kon krijgen om z’n dromen achterna te gaan.

Even blijven stilstaan

Je leeft maar 1 keer… Je zegt het elke keer als je een bom calorieën naar binnen werkt, dat ene drankje te veel bestelt, of op het punt staat een paar veel te dure schoenen te kopen. Staan we wel genoeg stil bij wat dit écht wil zeggen, vraag ik me dan af? Staan we wel genoeg stil bij het feit dat we echt nooit een tweede kans gaan krijgen om de dingen te doen die we willen doen? Voor we vertrokken, en nu nog altijd, zijn er mensen die niet begrijpen dat we deze keuze gemaakt hebben en die in onze plaats panikeren over wat we gaan doen wanneer we terug zijn, want ‘dan hebben jullie toch geen geld meer?’. Natuurlijk komt deze gedachte ook wel eens in mij op, maar 5 minuten later realiseer ik me dan weer dat ik met heel veel plezier heel hard zal werken om dat cijfer op mijn bankrekening terug naar boven te trekken, als dat wil zeggen dat ik altijd zal kunnen terugblikken op de onvergetelijke ervaring die het tot hiertoe al was. Ik weet nu ook heel zeker dat ik nooit iets zal doen dat me niet gelukkig maakt. Je hebt hier tijd, en automatisch gebruik je die tijd om creatief te leren denken en je interesses en ambities uit te bouwen. In tegenstelling tot wat velen waarschijnlijk denken, sta ik te popelen om terug aan het werk te gaan, omdat ik geen schrik meer heb om mijn dromen achterna te gaan, zelfs al houdt dat een groot risico op falen in.

Pre post-travel blues

Hoewel ik er totaal nog niet over kan meepraten hoe het voelt om weer thuis te zijn en ik me daar ook nog helemaal geen zorgen over hoef te maken, hou ik er af en toe mijn hart toch al voor vast. Iedereen heeft het tenslotte altijd over dat bekende ‘gat’ waarin vele reizigers vallen wanneer ze hun leven op het thuisfront weer opgepikt hebben. In artikels van bloggers lees je dat er een kloof ontstaat tussen degene die is gaan reizen en vrienden en familie, omdat ze het gevoel hebben dat ze niet begrepen worden. Eerlijk, in het begin van onze reis heb ik dat ook ondervonden, maar ondertussen heb ik dan ook beseft dat als je wil dat mensen je begrijpen je er misschien best gewoon zelf over kan spreken. Vandaar dus ook dit artikel…

En ze leefden nog lang en gelukkig

Zoals ik al zei kan je de meeste reizen, inclusief de onze, volgen via social media. Maar al te graag schrijven we onze ervaringen neer en delen we onze mooiste foto’s. Vanzelfsprekend creëert dit het beeld dat wij op een eeuwigdurende sprookjesachtige vakantie zijn.
Dit beeld is correct. :-)

Soms zijn ‘t de kleine dingen in het leven

Maar er is meer. Je zou het eigenlijk kunnen opdelen in verschillende luiken. Alles wat op de foto’s staat is inderdaad een geweldige 50% van onze ervaring, maar de andere helft van de reis speelt zich af op gebieden die niet op foto weer te geven zijn. Dan heb ik het enerzijds over hetgeen dat zich binnenin afspeelt én over de kleine dingen die ook een enorme bijdrage leveren aan de ervaring. In Peru zat ik bijvoorbeeld op de bus en naast me stond een vrouw, ingepakt in traditionele Peruviaanse kleding. Ik keek naar haar en zij keek naar mij, beiden vol bewondering. De connectie die je op dat moment hebt met een wildvreemde die zo van je verschilt, daar wordt mijn hart warm van.

Nog iets dat we hier zo enorm hard hebben leren appreciëren is het naar de markt gaan om je inkopen te doen. Iets dat ik altijd al leuk vond, maar hier heb ik ondervonden waarom. Op de markt communiceer je met de mensen, je loopt niet door geautomatiseerde deuren en je schuift niet aan aan een kassa waar je eten gescand wordt en waar alles meestal zonder enige communicatie verloopt. Je ruikt aan je fruit, je kan proeven, onderhandelen, je leert nieuwe dingen kennen en je hebt, opnieuw, een connectie. Dit zijn slechts twee voorbeelden van kleine ‘banale’ dingen die onze reis maken wat ze is.

De moraal van het verhaal

Wat ik denk ik probeer te zeggen… De moraal van het verhaal… is ten eerste dat de bekende quote “it’s not the destination, it’s the road towards it” nu echt steek houdt. De hoeveelheid tijd die we hier hebben om na te denken, zorgt ervoor dat we heen en weer geslingerd worden tussen gedachten en dat we onszelf af en toe eens tegenkomen, zonder dat we er bewust naar op zoek waren. We zullen dus ongetwijfeld een beetje als andere mensen terugkomen, maar wat mij betreft is dat alleen maar positief.

Ten tweede, en daar gebruik ik graag een andere quote voor: “Never get so busy making a living, that you forget to make a life.” Doe wat je graag doet, je leeft maar één keer.

There, I’ve said it.

From Brazil, with love

Camille

You Might Also Like