Explore the world - © We Zien Wel

Deel II: Thuis is waar m’n rugzak op de zolder staat.

Deel II: Thuis is waar m’n rugzak op de zolder staat.

Daar is het dan plots. Het besef. Het is bijna tijd om naar huis te gaan.

Het vooruitzicht naar de hereniging met wie we lief hebben maakt dat m’n hart sneller klopt. Tegelijkertijd krimpt m’n maag elke dag een beetje meer, want thuis moeten we weer van 0 beginnen. Het thuisfront zullen we nu niet meer moeten missen, maar het continent dat een jaar onze ‘thuis’ was nu weer wel. Niet meer wakker worden, naar buiten lopen op blote voeten, met een jugo de piña ontbijten op het strand en op dezelfde plek de dag afsluiten met een coco loco en de mooiste zonsondergang. Of slapen in een tent, onder duizend-en-een sterren, op een harde en ijskoude ondergrond om vervolgens uren en uren bergop en bergaf te wandelen tussen de mooiste meren en gletsjers. Pas op, je hoort me niet klagen, want wakker worden in ons eigen bedje, in ons eigen huisje, warm douchen en kleren kiezen uit een grote kleerkast, het klinkt me momenteel als muziek in de oren. En daar heb je het weer; tranen en een lach, in slechts 1 alinea.
Story of my life. 

12 maanden, 365 dagen, 9 landen, 72 bussen, 27 vluchten, 23 boten, 136 bedjes en ontelbaar veel mooie herinneringen die ik voor altijd zal koesteren. We mochten mensen missen, mensen terugzien, nieuwe mensen ontmoeten en daar weer afscheid van nemen. We maakten kennis met nieuwe culturen, bezochten eindeloos veel mooie plekken en lieten daar waar we het liefste waren telkens een stukje van ons hart achter. We leerden onszelf en elkaar nog beter kennen, en wanneer Christophe me ten huwelijk vroeg kon ik dan ook volmondig ja zeggen en op een rose wolk verder reizen door Patagonië, Chili en Colombia. We doken in ons eigen hoofd, gingen soms kopje onder maar de ander stond steeds aan de zijlijn, klaar om in te springen wanneer in gevaar. We kwamen uiteindelijk steeds zelf op adem en gingen op de rem staan. Hier en nu, we leerden het belang ervan.

Geluk, is doen wat je graag doet.

Mensen thuis houden hun hart vast en waarschuwen ons dat we stilletjes aan maar weer met onze voetjes op de grond moeten gaan staan. Want het ‘Belgische leventje’ staat op ons te wachten en oh wat zal het ons varen.

De afgelopen weken waren als een rollercoaster. Zoals ik hierboven al schreef ging ik per dag wel drie keer van naar huis willen naar nooit meer naar huis willen. Ik kwam een tijdje geleden echter tot een belangrijke conclusie; Ja, wij zijn hier enorm gelukkig geweest. En ja, terugkeren naar België zal een hele ommekeer betekenen. Maar reizen zou ons niet eeuwig gelukkig kunnen blijven maken. We hebben ervoor gekozen om te gaan reizen, omdat dat hetgeen was wat voor ons gelijk stond aan geluk nastreven. Dromen waarmaken. Toen. Doelen en ambities zijn echter van veranderlijke aard en liggen nu voor ons beiden weer geheel anders.

Ik geloof er ook sterk in dat je als mens continu blijft veranderen, tenminste als je ervoor open staat. Tegenwoordig getuigt een CV met 10 verschillende job-ervaringen dan ook niet meer van niet volhardend, maar wel van evoluerende zelfkennis, nieuwsgierigheid, leergierigheid en vooral levenslustigheid.

We Zien Wel staat voor ultieme vrijheid, voor beslissen op het laatste moment en voor leven van dag tot dag. We zouden dus ook nog niet naar huis komen als we niet ‘klaar’ waren.

Klaar, in de breedste zin.

We hebben lang niet heel de wereld gezien, dus in die zin zijn we lang nog niet klaar. Wel zijn we er klaar voor, er klaar mee en is ons werk ‘klaar’.

Ik verklaar mezelf even nader. (Of doe althans een poging.)

Dat we er klaar voor zijn: De eerste twee maanden verslonden we boek na boek tegen een record tempo. Het gebeurt echter automatisch dat wanneer je hersenen meer tijd krijgen om alle dagdagelijkse prikkels te verwerken er ook meer ruimte gecreëerd wordt om creatief te gaan nadenken. Na enige tijd was er dan ook geen ruimte meer in mijn hoofd om nog romans te lezen. Er kwamen ideeën en ambities op de proppen waarvan ik voordien geen weet had en de 10 maanden nadien werden die ideetjes dan ook uitgewerkt en concreet gemaakt. Je kan je dus wel voorstellen dat we nu op hete kolen zitten en klaar zijn voor de uitvoeringsfase. (#cliffhanger)

Dat we er klaar mee zijn: Zuid-Amerika is… niet in woorden te omschrijven. Bijna overal zijn de mensen zo warm en hartelijk, niet te vergelijken met eender welke andere cultuur. Muziek stroomt door de straten en door de aderen van de mensen en het ritme van de Spaanse taal speelt daar perfect op in. Man, wat zullen we dat missen. Langs de andere kant staat Zuid-Amerika ook gelijk aan een ander tempo van leven en werken en een flexibiliteit die soms meer aanleunt naar een soort nalatigheid die wij thuis niet kennen. We kunnen er maar niet aan wennen en laten het ons eigen ook niet toe eraan te wennen en in die zin zijn we er soms ‘klaar mee’. Zonder afbreuk te willen doen aan deze geweldige Latino-cultuur. Iets tussen de Zuiderse en de Westerse mentaliteit, zou de allermooiste gulden middenweg zijn.

Ons werk is klaar: Pinterest – travel quotes – en je vindt er duizend-en-één over hoe reizen een effect op je heeft, hoe het je verandert, hoe je dingen anders leert zien en hoe je in het heden leert leven. Je denkt misschien, djeez… alsof reizen de ultieme oplossing is. Wel, voor sommigen is dat zo. Ik denk dat ik voor een stuk mezelf heb kunnen ontplooien, gegroeid ben als persoon en vooral in harmonie ben met mezelf. Geen zorgen, je zal er haast niets van merken. Ik ben niet veranderd, maar ik heb mezelf wél gevonden.

 Zet jezelf ook eens een keertje centraal.

Het ging ongetwijfeld wel eens door jullie hoofd; ‘Worden die dat nu nooit beu, zo heel der dagen op het strand liggen en niets doen?’ Het antwoord is heel simpel: neen. En ik raad het ieder van jullie aan om het ook eens te proberen. Sta jezelf eens toe niets te doen en je zal snel beseffen hoe nuttig nutteloze dingen kunnen zijn.

In de maatschappij waarin wij leven draait heel veel om wat iets opbrengt en drukken we alles graag uit in cijfers. Kwaliteit staat gelijk aan cijfers. Een job brengt x-aantal centen op, een opdracht wordt op x-aantal dagen volbracht, een afstand lopen doe je op x-aantal minuten, …

Om dus aan de man te brengen wat onze reis heeft opgebracht zou ik het cijfermatig moeten kunnen omzetten in rendabiliteit. En dat is moeilijk voor iets wat niet meetbaar is. Kijk nu naar je ouders of naar jezelf als kind bijvoorbeeld… Ooit al eens iemand horen zeggen ‘wel, mijn moeder is toch wel 90% rendabel geweest’? My point exactly… Op emotionele zaken valt geen ROI te plakken en toch zijn juist die van grote waarde. Dus, zoals Elisa Hulstaert het zo mooi verwoordt; ’nutteloosheid rendeert’. Ga reizen en verwerf mensenkennis, leer relativeren, leer dingen vanuit een ander perspectief te bekijken en verleg de grenzen van je geduld. Leer jezelf zijn bij volkomen onbekenden en ontdek dat dat juist zo gemakkelijk gaat omdat ze volkomen onbekend zijn. Besef dat daar iets niet klopt en trek de lijn door naar huis; you either love me or hate me. Leer een nieuwe taal te beheersen, ontdek dat je zelfs met andere uitersten gemeenschappelijke interesses kan hebben, leer de natuur te respecteren voor wat zij ons te bieden heeft, ontdek waar je echte interesses liggen, kom tot het besef dat je alles binnen handbereik hebt om gelukkig te worden en stap weg van de angst die je tegenhoudt om te doen wat je graag doet.

Hier heb ik het nu over reizen en alles wat daar betrekking tot heeft, maar al bovenstaande zaken zijn zeker ook van toepassing op het dagdagelijkse leven. Ik geloof dat we het moeten benutten dat wij als mens de kans krijgen om vrijwillig te reizen. Het is tenslotte wanneer je buiten je comfortzone treedt en je even alle zekerheden laat gaan, dat je overstelpt wordt met nieuwe dingen en verrast wordt. En dat mensen echt eens tijd voor zichzelf nemen tijdens deze periode maakt van reizen een prioriteit. Maar ook thuis, in je eigen woonkamer zou je ruimte moeten maken voor ‘lekker niets doen’. Staar eens uit het raam, lees een boek, maak een lijstje van wat jou gelukkig maakt, ga wandelen, knutsel, schrijf, teken, of luister gewoon naar kei goede muziek. Dat staat bij deze ook meteen op onze to-do lijst.

Carpe that diem.

Mijn grootste angst was altijd, en is nog steeds, om op een dag wakker te worden en te beseffen dat ik geen voldoening haal uit wat ik doe en dat het te laat is om alles nog te doen en te zien. In deel 1 van ‘thuis is waar m’n rugzak staat’ schreef ik het al; je leeft maar één keer. Dus ik vind: doe het goed, doe het graag, doe het voor jezelf, doe het zodat een ander er beter van wordt en doe het nu.

En als je dat niet gelooft, dan maak ik je wel wat anders wijs 😉

From close to home, with love.

Camille